Queimade todos esos libros que tanto dano fan... foron á fogueira os que non eran! Queimade os que vendían amor, os que vendían soños e finais felices. Queimade os camiños sinxelos, as fadas e as princesiñas. Queimade esa porcallenta irrealidade que enche de paxaros tantas cabezas e fai que unha vida preciosa real na sua normalidade careza de beleza en comparación coas idealizacións dos maxins dos soñadores.
Queimadeos porque fan que o fracaso sexa insignia do castigo divino en lugar de ser algo cotián para crecer. Queimadeos e despois queimademe a min por inquisidora.
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
2 comentarios:
Mmm e se vos deixamos tanto a eles como a ti pero tendo en conta que non sodes para nada o habitual, senón algo especial e precioso que só ocorre de cando en cando cando tes a suficiente sorte. Sorte de que os contos se fagan realidad, sorte de que ti sexas real. ;)
Pues yo te quemaría a ti, por Sabonarola de los cojones. Si lees buscando en los libros un espejo de tu vida, eso se llama narcisismo no depresión. Y no hay nada má violento que el narcisismo sin autoestima.
Publicar un comentario en la entrada